wersja jezykowa pl wersja jezykowa en wersja jezykowa de

Aktualnosci

Stawka godzinowa dla samozatrudnionych i wspólników spółek cywilnych.

sierpień 24, 2017

Od dnia 1 stycznia 2017r. minimalna stawka godzinowa uiszczana tytułem wynagrodzenia wynosi 13 zł.

Wskazana powyżej kwota jest wynikiem dokonywanej corocznie waloryzacji (zgodnie z treścią art. 2 ust. 3 a Ustawy z dnia 10 października 2002 r. o minimalnym wynagrodzeniu za pracę (Dz.U. 2002 nr 200 poz. 1679 ze zm.).

W celu obliczenia wysokości minimalnej stawki godzinowej należy podzielić 1850 zł przez 2000 zł a następnie pomnożyć uzyskany iloraz (1,08) przez kwotę minimalnej stawki godzinowej obowiązującej w 2016r. (czyli 12 zł) i zaokrąglić uzyskany iloczyn do pełnych złotych.

Konieczność interpretowania kwoty 13 zł jako kwoty brutto została wyjaśniona w treści Uchwały Sądu Najwyższego z dnia 7 sierpnia 2001 r., sygn. III ZP 13/01.

Sąd ten uzasadniając przyjęcie za podstawę wynagrodzenia kwoty brutto powołał się na treść wówczas obowiązującego art. 87 kodeksu pracy, zgodnie z którym ”z wynagrodzenia za pracę – po odliczeniu zaliczki na podatek dochodowy od osób fizycznych – podlegają potrąceniu określone należności”. A zatem (jak zauważył Sąd Najwyższy)przyjąć należy, że mamy do czynienia z wynagrodzeniem za pracę, od którego odliczamy zaliczkę na podatek. Część podlegająca odliczeniu jest zatem częścią wynagrodzenia za pracę.

„Do takich samych wniosków prowadzi też analiza przepisów dotyczących zaliczki na podatek dochodowy i składek na ubezpieczenie społeczne. Zgodnie z art. 12 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (jednolity tekst: Dz. U. z 2000 r. Nr 14, poz. 176 ze zm.), za przychody ze stosunku pracy uważa się wszelkiego rodzaju wypłaty pieniężne oraz wartość pieniężną świadczeń w naturze bądź ich ekwiwalenty, bez względu na źródło finansowania tych wypłat i świadczeń, a w szczególności: wynagrodzenia zasadnicze, wynagrodzenia za godziny nadliczbowe, różnego rodzaju dodatki, nagrody, ekwiwalenty za nie wykorzystany urlop i wszelkie inne kwoty niezależnie od tego, czy ich wysokość została z góry ustalona, a ponadto świadczenia pieniężne ponoszone za pracownika, jak również wartość innych nieodpłatnych świadczeń lub świadczeń częściowo odpłatnych. Od tak rozumianych przychodów, pracodawca (płatnik) ma obowiązek obliczyć i pobrać zaliczkę na podatek (art. 31 tej ustawy). Wynagrodzenie za pracę jest więc elementem przychodu, od którego pobiera się zaliczkę. Inaczej mówiąc, zaliczka jest pobierana od przychodu, w skład którego wchodzi wynagrodzenie. Jest to więc część wynagrodzenia za pracę, której nie wypłaca się pracownikowi, co nie znaczy jednak, aby była to część nienależna pracownikowi czy też nie będąca częścią wynagrodzenia za pracę”. Zdaniem Sądu Najwyższego takie same zasady wynikają z ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (Dz. U. Nr 137, poz. 887 ze zm.), która w zakresie pojęcia przychodu odwołuje się do przepisów podatkowych (jej art. 18 ust. 1) oraz z § 1 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z dnia 18 grudnia 1998 r. w sprawie szczegółowych zasad ustalania podstawy wymiaru składek na ubezpieczenia emerytalne i rentowe (Dz. U. Nr 161, poz. 1106 ze zm.).

Minimalna stawka wynagrodzenia za wykonanie zlecenia lub świadczenie usług należy się osobie fizycznej wykonującej pracę na podstawie umowy o świadczenie usług bądź na podstawie umowy zlecenia – w tym także osobie samozatrudnionej, która świadczy usługi na podstawie jednej z wyżej wymienionych umów – por. art. 8a ust. 1 ustawy z dnia 10 października 2002 r. o minimalnym wynagrodzeniu za pracę.

Jeżeli kilka osób przyjmuje zlecenie lub zobowiązuje się świadczyć usługi wspólnie, każdej z tych osób przysługuje wynagrodzenie zapewniające uzyskiwanie co najmniej minimalnej stawki godzinowej wskazanej powyżej.

Prawo do minimalnej stawki godzinowej nie znajduje zastosowania w przypadkach wskazanych w treści art. 8d ustawy o minimalnym wynagrodzeniu za pracę.